به پسرم و پرستوي مهاجر

سقوط زندگی

چقدر حالم بداست. بغض سنگینی راه نفسم را بشدت بسته است از ساعتی که خبر سقوط هواپیما واز دست  رفتن نوجوانان تیم ملی و تعداد دیگری از مردم بی گناه را شنیده ام ولباس سفید ورزشی این بچه ها را دیده ام بارها اشکهایم بی اراده جاری شده اند . آخر به کدامین گناه این افراد از بین رفته اند .  چرا وتا کی این مردم میبایست قربانی هواپیماهای کهنه واز دور خارج شده روسی شوند.چند بار تا حالا  این دسته هواپیماها سقوط کرده اند وتا هفته نشده هم همه فراموش کرده اند بیچاره خانواده های این عزیزان که تا زنده اند این داغ وسوزش بر قلبشان تازه وسوزان باقی می ماند . روحشان شاد امیدوارم خداوند به داد خانواده هایشان برسد ویاریشان دهد . خیلی سخت است خیلی . 

+ vida emadipour ; ٩:٥٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٤/٢٤
    پيام هاي ديگران ()   


جدیدترین قالبهای بلاگفا


جدیدترین کدهای موزیک برای وبلاگ